Drijfzand in West.

Drijfzand.

Kabouter Jo Lig kuierde met de handen op de rug door West. Wat woon ik hier toch fien, dacht hij, lekker rustig, geen gezeur hier en alles goed veur mekaar. Tevreden keek hij om zich heen en zou net zijn koptelefoon opzetten toen .......... Warempel was dat?, zei Jo in zichzelf. Laot ik mar eens op onderzeuk uutgaan.

Hij liep de hoek om.  Iets verder kwam er wat vreemds boven de grond uit. Dat lieken wel voeten ..... warempel dat binne voeten........., riep hij verbaasd. Kabouter Jo rende er naar toe en voelde dat de grond wat zacht en blubberig werd. Warempel ......., das toch geen driefzand hier ... in West? Snel gooide Jo een paar dikke takken op de grond en schuifelde erover naar de spartelende voeten. Omdat ze spekglad waren pakte hij de broekspijpen, die net boven de grond uit staken, vast en begon er uit alle macht aan te trekken. Met een zuigend en borrelend geluid kwamen er een paar benen uit de grond ..... toen een paar handen die de broek stevig vast hielden ...... daarna een ....

Kom op Jo .. nog effies volhouwen .. nog een rukkie .. en dan hebben we hem op h.... Met een smak duikelde Jo achterover. Twee seconden later plofte er een blubberige en hoestende  kabouter bovenop hem. Jo krabbelde overeind en zei tegen de modderige kabouter naast hem: Warempel jochie .... driefzand in West .... wie had dat ooit edacht ...... t´is mar goed da je je broek zo stevig in de knuusten had, anders...