Een brief van Sjors

3 kabouters op zoek naar ........ Klik op het pijltje en bekijk de film

Bert de Buro.

Waarom laten ze toch niks van zich horen? Zouden ze me nu wel ... of niet ... willen hebben bij Habok? Deze vragen, en nog veel meer, dwarrelden door Bert's hoofd terwijl hij moedeloos door het kabouterbos heen en weer sjokte. Brrrr....., wat is die oostenwind toch koud, zei hij zachtjes tegen zichzelf, ik ben blij dat ik m'n pooldas en poolmuts op heb. Hij schopte wat door de herfstblaadjes toen hij kabouter Stuur, de chauffer van de Haboktruck, in de verte zag lopen.

Hé Stuur, riep hij, weet je al iets?

Nou nee, bromde Stuur, ik ben de chauffeur. Voor het laatste nieuws moet je de krant maar kopen.

Dat weet ik ook wel Stuur, maar weet je soms of ze me bij de krant willen hebben? Of ik die baan krijg?

Stuur stopte, keek Bert nadenkend aan en zei: Volgens mij wel ja. Ze hadden het over Bert ... tja .... wat was het ook al ..... Tjaaaaa ......, tja..., nou? ... jajaa, nounou .... nou weet ik het weer ... jaja ....jij wordt de nieuwe Bert de Buro.

Bert de Buro?, vroeg Bert Bericht verbaasd. Wat betekent dat nou weer?

Tjaa....., dat zou ik ook niet weten, ik ben de chauffeur ... meer niet. Je zult wel een briefje krijgen, of zoooo. 

Stuur draaide zich om en liep verder. Kabouter Bert keek hem verbaasd na. Bert de Buro?, mompelde hij. 

Bert Bericht zoekt een baantje.

Een paar weken geleden is Bert Bericht in Harsbouterdorp komen wonen. Moe van alle avonturen hoopte hij in het kabouterdorp tot rust te komen. 

Zo'n 10 maanden geleden deed hij met Team 55 Go Mad mee aan de Scan Covery Trial. Tijdens deze autoralley hield Bert een dagboek bij op facebook. Zijn belevenissen op de gladde wegen, de enorme sneeuwbergen en de vreselijke kou waren een succes. Maar ja, ....... aan alles komt een eind en kabouter Bert was al die aandacht een beetje zat. Wout Verwoerd, zijn collega tijdens de Trial, bracht hem met de auto naar Harsbouterdorp. Het leek hem wel leuk daar en Bert besloot te blijven. Met tranen in de ogen nam hij afscheid van Wout. Doodmoe plofte hij op het paddenstoelenbed en sliep al voor zijn puntmuts het kussen raakte.

Een week of 4 later begon Bert zich behoorlijk te vervelen. Toen hij hoorde dat ze, bij de Habok(Harsbouterkrant), een schrijvende kabouter zochten greep hij pen en papier en ............

Over een poosje zul je wel horen of het gelukt is ...... bij DE HABOK.

 

Iedere week komen er nieuwe kabouters in Harsbouterdorp wonen.

Jaja, ons dorpje is geliefd bij het kaboutervolkje.

Deze week kreeg kabouter Burg Meester een brief.

Aan de burgemeester van het kabouterdorp te Harskamp.

Enige tijd geleden kreeg ik een brief van vrienden uit Rotterdam. Zij zijn vorig jaar verhuisd naar Harskamp. Zij werkten in de groenvoorziening.(in de tuin) Zij hadden al een tijdje een tuintje in Harskamp verzorgd en zijn toen, omdat ze het daar wel gezien hadden, naar het Kabouterdorp gegaan. Zij schreven nu dat er in het dorp plaats was voor een komediant.(grappenmaker) 

Omdat ik goedlachs ben lijkt me dat wel wat voor mij.

Ik heb wel een probleem. Ik heb geen steengoede conditie en daarom laat mijn gezondheid het niet toe dat ik veel in de buitenlucht verblijf. Ik hoop dat er een huisje is voor mij en ik in dit prachtige dorp mag blijven wonen.

Met vriendelijke groeten,

Sjors de Goede. 

 

Actie van Jo.

Jo uit H., je weet wel DE JO van het kabouterdraakje, hoorde de burgemeester zuchten dat er de laatste tijd zo weinig kabouters naar Harsbouterdorp verhuisden. En ...., we kennen Jo, ze is voor geen gat te vangen. "Daar moet ik wat aan doen", zei ze tegen haar man.

Zo gezegd, zo gedaan. Ze zette in de mensenkrant het AD een oproep. Al snel stond haar telefoon roodgloeiend. De een na de andere kabouter vroeg haar het hemd van het lijf over het kabouterdorp. Jo legde ze allemaal geduldig uit dat Harsbouterdorp op de Veluwe lag en hoe ze moesten lopen, fietsen of treinen om er te komen.

Een groepje kabouters belde in paniek en grote nood. Ze waren helemaal verdwaald en stonden ergens in de buurt van Dnh Aag. Toen de kleinste de vertrouwde stem van Jo hoorde begon hij meteen te huilen. "Ik kom eraan, zei ze meteen, verzet geen stap, blijf op de plaats waar je bent! Over een uur ben ik in Den Haag."

En zo kwam ook deze groep veilig in ons dorpje aan. Ze staan nu wat onwennig uit te puffen bij een optreden van de bekende band "Gnome Seven". Je ziet aan hun rode kabouterhoofden dat ze nog niet helemaal van de schrik zijn bekomen.